Najbardziej niezręczna cisza
. Nie poszła na spotkanie.
Przez kilka dni była uprzejma. Sprawna. Zorganizowana. Odpowiadała, kiedy pytałem, co na obiad albo o której godzinie zabrać dzieci na zajęcia, ale jej wzrok przesunął się po mnie, jakbym stał się meblem.
Powtarzałem sobie, że przesadza. Że byłem pragmatyczny. Że te wieczory to tylko konkursy ego.
Dwa tygodnie później pod domem zatrzymał się kurier.
Ogromne pudełko. Zaadresowane do niej, Camille.
Nie było jej w domu.
Zawahałem się… a potem je otworzyłem.
Pudełko, które zaparło mi dech w piersiach
W środku były trofea. Dziesiątki.
Szklane, metalowe, z nienagannymi grawerunkami.
Wziąłem jedno.
„Laureat – Krajowy Grant na Badania Naukowe”.
Kolejne.
„Nagroda za Publikację Naukową – Znaczący Wpływ”.
I jeszcze jedno.
„Prelegent – Międzynarodowe Sympozjum”.
