Następnego dnia postanowiłam zabrać dzieci na spacer nad jezioro. Chciałam choć na chwilę uciec od tej duszącej atmosfery. Siedzieliśmy na pomoście, dzieci chlapały się wodą, a ja patrzyłam na spokojną taflę jeziora, próbując zebrać myśli. Nagle usłyszałam za sobą kroki. To była teściowa.
— Aniu, nie powinnaś pozwalać dzieciom tak się bawić. Mogą się przeziębić — powiedziała surowo. Zacisnęłam zęby. — Pani Halino, proszę mi zaufać. Wiem, co robię — odpowiedziałam, choć głos mi drżał.
— Ty nic nie wiesz. Gdybyś była lepszą matką, nie musiałabym cię poprawiać — syknęła. Wtedy coś we mnie pękło. — Proszę przestać mnie oceniać! — wykrzyknęłam. Dzieci spojrzały na mnie zaskoczone. Teściowa odwróciła się na pięcie i wróciła do domu.
Wieczorem Tomek przyszedł do mnie do sypialni. — Musisz się postarać. Mama jest gościem, nie możesz jej tak traktować — powiedział. — A ja? Ja tu jestem tylko służącą? — zapytałam. — Przesadzasz, Aniu. Mama chce dobrze — odpowiedział, nawet na mnie nie patrząc. Poczułam się, jakby ktoś wyciągnął mi ziemię spod nóg.
