Sprzedałam swoje mieszkanie i zamieszkałam z synem. Umowa była prosta – ja pomagam z wnukami, on zapewnia mi dach nad głową.
Wszystko wydawało się oczywiste – rodzina pomaga rodzinie, a syn nie zostawi matki na lodzie. Przynajmniej tak myślałam, dopóki nie usłyszałam od własnej synowej: “Proszę pani, to jest moje mieszkanie”.
Mam na imię Wiesława. Sześćdziesiąt cztery lata, od trzech na emeryturze. Przez trzydzieści lat szyłam w zakładzie krawieckim przy Piłsudskiego – najpierw jako zwykła szwaczka, potem prowadziłam własny kącik z przeróbkami.
Kiedy Romek, mój mąż, odszedł osiem lat temu – wylew, w nocy, nawet się nie pożegnaliśmy – zostałam sama w naszej dwupokojowej kawalerce na Młynарskiej. Blok z lat siedemdziesiątych, trzecie piętro bez windy, ale moje. Opłacone, wyremontowane, z firankami, które sama uszyłam.
Następny→
