Pożyczyłam synowi 40 tysięcy na remont mieszkania. Spisałam wszystko na kartce, podpisał bez słowa.
Gdybym wtedy, rok temu, posłuchała koleżanki Jadwigi i poszła do notariusza, nie siedziałabym teraz sama w kuchni, gapiąc się na pustą szufladę sekretarzyka i zastanawiając się, czy mój syn naprawdę jest zdolny do czegoś takiego.
Ale po kolei.
Czterdzieści tysięcy złotych. Całe moje zabezpieczenie, odłożone grosz do grosza przez lata, kiedy szyłam sukienki, przerabiałam płaszcze i skracałam spodnie w swoim zakładzie krawieckim na Podgórzu.
Stanisław, mój mąż, zawsze mówił, że te pieniądze to nasza poduszka na starość. Że nie wolno ich ruszać. Stanisław zmarł cztery lata temu i już nic nie mówi, a ja posłuchałam serca zamiast rozumu.
Damian zadzwonił w niedzielę wieczorem, tuż po ósmej. Pamiętam, bo właśnie kończyłam oglądać serial i miałam już iść spać. Głos miał taki, jaki miał zawsze, kiedy czegoś potrzebował – ciepły, bliski, o pół tonu niższy niż zwykle.
– Mamo, z Pauliną kupiliśmy mieszkanie. Na Ruczaju, dwa pokoje, w dobrej cenie. Ale potrzebuje remontu i nie mamy już z czego go sfinansować.
Nie musiał mówić wprost. Wiedziałam, o co chodzi. Trzydziestotrzyletniego syna, jedynego, zna się na wylot. Każdą intonację, każdą pauzę.
– Ile? – zapytałam.
Następny→
