Rozróżnianie portulaki pospolitej i trującej portulaki fałszywej
Zaleca się uprawę własnej portulaki pospolitej, aby uniknąć pomyłki z portulaką pospolitą, rośliną toksyczną, powszechnie znaną jako wilczomlecz. Ten ostatni wytwarza mleczny sok, który działa drażniąco w kontakcie. Aby je odróżnić, należy zwrócić uwagę, że liście i łodygi wilczomlecza nie są mięsiste jak u portulaki pospolitej, a wilczomlecz uwalnia biały sok po złamaniu łodyg lub liści, w przeciwieństwie do portulaki pospolitej.
Wartość odżywcza portulaki
Portulaka jest tak bogata w składniki odżywcze, że Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) zalicza ją do najpowszechniej stosowanych roślin leczniczych. Według danych Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych, 28-gramowa porcja portulaki dostarcza jedynie 6 kalorii i 1 g węglowodanów. Ta ilość pokrywa prawie 10% dziennego zapotrzebowania na witaminę C, a jednocześnie dostarcza witaminę A i witaminy z grupy B.
Portulaka jest również źródłem niezbędnych minerałów, takich jak potas, magnez i wapń, które korzystnie wpływają na ciśnienie krwi, zdrowie serca i wytrzymałość kości.
Kolejną istotną zaletą jest zawartość roślinnych kwasów tłuszczowych omega-3, głównie w postaci kwasu alfa-linolenowego (ALA), uznawanego za niezbędny w profilaktyce wielu chorób. Warto zauważyć, że portulaka zawiera więcej niektórych przeciwutleniaczy (witaminy E, witaminy C, glutationu) niż szpinak, z wyjątkiem beta-karotenu.
Suplementy diety na bazie portulaki są dostępne w postaci proszku, kapsułek lub nalewki. Koncentrują naturalne przeciwutleniacze występujące w liściach portulaki.
Niepokojący jest fakt obecności szczawianów w portulace, podobnie jak w szpinaku. Dieta bogata w szczawiany może zwiększać ryzyko wystąpienia kamieni nerkowych i ograniczać wchłanianie niektórych minerałów. Jednak gotowanie liści portulaki zmniejsza zawartość szczawianów nawet o 87%.
