Usta Evy poruszyły się – nie przypadkowo, nie jak tysiąc razy wcześniej, gdy lekarze obserwowali ją z nadzieją. Uformowała słowo. Doskonałe, niemożliwe słowo. Chłopak jej nie dotykał, nie przekupywał i nie wykonywał żadnych z kosztownych ćwiczeń, które próbowali specjaliści za 500 dolarów za godzinę. Po prostu tam siedział, dzielił się z nią kanapką z masłem orzechowym i rozmawiał z nią, jakby była zwyczajnym dzieckiem.
Sarah stała za Henrym, z dłonią przyciśniętą do ust, a łzy spływały jej po twarzy.
– Czy ona właśnie…? Czy nasze dziecko właśnie…?
– Ona powiedziała słowo? – wyszeptał Henry drżącym głosem.
Po siedmiu latach milczenia przemówiła do obcego chłopaka, bezdomnego nastolatka, który przeszukiwał ich śmieci.
Aby zrozumieć, jak do tego doszło, musimy cofnąć się do początku.
