Wzięli ślub w ogrodzie. Sophia była świadkiem. Było niedoskonale — i właśnie dlatego idealnie.
Razem otworzyli szkołę muzyczną dla dzieci z niepełnosprawnościami — „Klawisze Nadziei”.
Każdego roku w jej urodziny kupowali tort komuś, kogo na niego nie stać. Mówili tylko:
„Urodziny potrzebują tortu.”
Lata mijały.
W trzydzieste urodziny Anny znów padał śnieg. Siedziała przy fortepianie. Muzyka wypełniała dom — opowieścią o stracie, miłości, odwadze i wyborze.
Pomyślała o tamtym dniu i o trzech euro, które nie wystarczały na tort.
I zrozumiała — wystarczyły na wszystko, co naprawdę miało znaczenie.
