„Ale miała je. Pan Santillán stworzył go dekady temu. Miał chronić ciebie, jeśli kiedykolwiek będziesz tego potrzebować.”
Żołądek María opadł. Kolejne słowa uderzyły jak najmocniejszy zwrot akcji:
„A Leonardo,” dodała Sofía, „nie znalazł cię przypadkiem.”
Oddech María zamarł. „Co?” Hugo wyciągnął ostatnią kartkę—oś czasu śledztwa.
„Leonardo Aguilar zrobił weryfikację twojej przeszłości przed waszą drugą randką,” powiedział Hugo.
„Poprosił o dokumenty związane z funduszem Santillána. Uwodził cię, bo sądził, że nie jesteś świadoma.
Poślubił cię, bo myślał, że może w tajemnicy przenieść to, czego nie mógł dotknąć prawnie.”
Kolana María zmiękły.
Wszystkie te kłótnie. Wszystkie te obelgi „jesteś za mała”. Wszystkie momenty, w których uczył ją czuć się głupio przez dokumenty.
To nie była tylko okrutność. To była strategia. Leo nie ożenił się z Maríą mimo jej „małości”.
Ożenił się z nią, bo myślał, że jest wystarczająco mała, by ją okraść. María przyłożyła dłoń do ust.
Głos Ernesto lekko się załamał. „Powinienem był znaleźć cię wcześniej.”
María spojrzała na niego. „Nie wiedziałeś.”
„Powinienem,” wyszeptał. „I przepraszam.”
Przez długi moment jedyny dźwięk to cichy szum domu osiadającego—jakby wydychał po latach napięcia.
María spojrzała w stronę drzwi, gdzie Leo wyrzucił ją kilka minut wcześniej.
„Nie chcę tu zostać,” powiedziała, zaskoczona, jak pewny brzmiał jej głos. „Ani jednej nocy więcej.”
Ernesto kiwnął raz głową. „Więc chodźmy.”
María wzięła swoją torbę ze stołu. Nic więcej. Żadnej biżuterii. Żadnych ubrań. Żadnych pamiątek z tamtego życia.
