Rogelio wysunął się do przodu, jakby to była naturalna część przemówienia. Wyjął dokumenty z marynarki.
„Nieruchomość jest na nazwisko Leonardo,” powiedział Rogelio, profesjonalnie jak prognoza pogody. „Pojazdy, konta, oszczędności, aktywa — także. Wszystko dokładnie sprawdziliśmy.”
Ciepło uderzyło Maríę w twarz.
„Jak—?” wyszeptała, głos pękał. „Podpisałam… kupiliśmy to razem. Ja—”
Leo przerwał jej delikatnym okrucieństwem.
„Podpisałaś to, co ci podałem,” powiedział. „Czy kiedykolwiek coś czytałaś, María?
Czy kiedykolwiek zadawałaś pytanie? Czy po prostu podpisałaś tam, gdzie wskazałem?”
To była prawda. Ufała mu. Kiedy przynosił „dokumenty bankowe” lub „formy notarialne”, podpisywała, bo on mówił językiem pieniędzy, a ona była nauczona, by nie.
María stała w salonie, który urządziła zgodnie z gustem Leo. Drogie dzieła sztuki, których nigdy nie wybierała.
Meble, których nigdy nie kochała. Życie, którego nigdy naprawdę nie posiadała.
Ernesto podszedł do niej powoli, ostrożnie, jakby rozumiał, że balansuje między szokiem a załamaniem.
„Nie musisz dziś nic decydować,” powiedział. „Mam na swojej posesji domek gościnny—oddzielny, cichy, bezpieczny. Możesz zostać tak długo, jak potrzebujesz. Bez warunków.”
María przełknęła ślinę. „Dlaczego… dlaczego teraz?”
Usta Ernesto napięły się. „Bo przelew, który planował dziś wieczorem… miał przenieść spadek twojej matki pod jego kontrolę.
I dlatego, że Catalina—twoja matka—coś po sobie zostawiła. Fundusz powierniczy.”
María wpatrywała się w niego. „Moja matka nie miała pieniędzy.”
