Leo zaśmiał się, jakby powiedziała coś urokliwego i głupiego.
„Nie jesteśmy już studentami, María. Mam reputację.”
I tak oto byli. Ich „rocznica” zamieniła się w wydarzenie networkingowe z romantycznym motywem przyklejonym jak wstążka na pudełku, którego nie chcieli.
María wygładziła swoją kremową sukienkę. Kupiła ją na wyprzedaży kilka miesięcy temu i przekonała samą siebie, że prostota to klasa.
W salonie jednak dostrzegła kobiety w dopasowanych czerwieniach, lśniących złotach, krystalicznej bieli z delikatną haftowaną dekoracją — modzie, która wyglądała, jakby miała osobistego asystenta.
Wyglądała jak tło. Graciela Aguilar — matka Leo — upewniła się, że María to zrozumiała.
Graciela zbliżyła się do regałów, kieliszek wina w dłoni, włosy perfekcyjne, usta ułożone w taki wypolerowany sposób, który nie był dokładnie okrucieństwem, ale zawsze tak odbierany.
„Wyglądasz jak pomoc domowa,” wyszeptała Graciela, nisko, tak że tylko María usłyszała.
María wymusiła uśmiech. „Myślałam, że to… odpowiednie.”
Graciela przechyliła głowę. „Odpowiednie do czego? Podawania kawy na spotkaniu?”
Poklepała Maríę dwa razy po ramieniu, jak dziecko, które próbowało. „Cóż. Jesteś, kim jesteś. Leo wiedział, co wybiera.”
Potem odeszła, zostawiając perfumy i upokorzenie.
María przełknęła to tak, jak przez lata przełknęła wszystko: cicho, schludnie, z uśmiechem, który ranił jej twarz.
Dwadzieścia minut później Leo znalazł ją w kuchni, gdzie personel poruszał się jak w zegarku.
Wyglądał dobrze w swoim szarym garniturze na miarę — perfekcyjne włosy, idealne zęby, uroczy uśmiech używany wobec inwestorów.
Nie uśmiech, który zachowywał dla niej, gdy ich życie jeszcze wydawało się prywatne.
„María,” powiedział, lekko i przyjemnie, „możesz pomóc w podawaniu napojów?”
Mrugnęła. „Ale… zatrudniłeś kelnerów.”
„Są zajęci,” powiedział, a jego uśmiech się napiął — tylko odrobinę. „Tylko na chwilę. Nie spraw, żebym wyglądał źle, dobrze? Ci ludzie są ważni.”
Oto był. Znany smycz: poczucie winy pod przebraniem obowiązku.
Więc María wzięła tacę.
I przeszła przez własny dom, oferując szampana ludziom, którzy ledwo na nią patrzyli.
