— Lena, to… to jakieś nieporozumienie! — wymamrotał zdezorientowany. — Właśnie wręczono mi wezwanie. Jest napisane, że składasz pozew o rozwód.
— To nie nieporozumienie — odpowiedziała spokojnie. — To rzeczywistość. Bo wiem już wszystko, Igorze.
Zakończyłam rozmowę z mężem
Mąż spróbował udawać oburzenie:
— O czym ty mówisz? Jestem w delegacji, w Woroneżu!
— W hotelu „Podmoskownyje dali”. W pokoju dla dwojga. Z Anżelą, moją byłą przyjaciółką. To chciałeś powiedzieć?
— Lena, posłuchaj…
— Nie, to ty posłuchaj. Mieszkanie zostaje moje. Nawet o nim nie marz! Pieniądze ze wspólnego konta już przelałam na swoje. A złote kolczyki też zabrałam. Były wasze — są nasze!
— Ty mnie śledziłaś?!
— Co ty! Okazałeś się tak głupi, że nawet nie musiałam nic robić. Kiedy rozmawialiśmy trzy dni temu, zapomniałeś się rozłączyć. Wszystko słyszałam. Miły przypadek!
W słuchawce słychać było kobiecy głos. Anżela coś oburzona mówiła w tle.
— Tak, Igor, przekaż swojej panience, że wysłałam list do jej agencji. Ze szczegółami waszego romansu. Zobaczymy, co szefostwo powie na pracownicę, która rozbija cudze rodziny.
— Nie miałaś prawa!
— A ty miałeś prawo kłamać mi przez dwa lata? Planować za moimi plecami rozwód i sprzedaż mojego mieszkania?
Głos Igora stał się żałosny:
