Po kilku minutach przyjęcie toczyło się dalej, ale ton był już inny. Isabella do końca wieczoru nie skierowała do mnie ani jednej złośliwej uwagi, a Marc, gdy wróciliśmy do domu, objął mnie i powiedział tylko:
W tej chwili wszyscy przy stole wyczuli,
— „Dziękuję, że mnie obroniłaś.”
W następnych dniach dowiedziałam się, że „wielka przyjaciółka” mojej teściowej wyjechała z miasta. A Isabella… cóż, stała się znacznie ostrożniejsza w słowach i gestach wobec mnie.
Nie zrobiłam tego z zemsty, lecz z szacunku. Dla siebie, dla mojego męża i dla spokoju naszej rodziny. Czasem trzeba powiedzieć prawdę, nawet jeśli wstrząśnie to świątecznym stołem — bo tylko tak można położyć kres hipokryzji.
