— Mamo… — odezwał się Igor. — Jak to… Przecież się nastawiliśmy… Walizki spakowaliśmy…
— Nastawili się! — zapiszczała teściowa. — A o siostrzenicy pomyślałeś?! O siostrze?!
— Ty szmata! — wrzasnęła. — Nie tak cię wychowałam! Egoisto! Cały po tej swojej żonie! Skąpstwo, byle tylko żołądek napchać!
Złapała się za serce, jej twarz poczerwieniała.
— Oj… Oj, serce… Kłuje… Igor! Wody! Pogotowie! Powiem lekarzom, że syn doprowadził matkę do zawału!
Igor pobladł, zerwał się z miejsca, zaczął biegać po kuchni, szukając kropli.
— Mamo, nie trzeba! Mamo, uspokój się!
Spojrzał na Marinę; oczy miał jak zbity pies — przestraszone i żałosne.
— Marin… No widzisz, źle się jej robi… No oddajmy, co? Naprawdę, Wice bardziej potrzeba… A my… my potem.
Marina patrzyła na człowieka, z którym przeżyła piętnaście lat, i rozumiała: on się poddał.
Zdradził ją, ich marzenie — dla mamusinego przedstawienia.
— Oddajesz nasze wycieczki? — zapytała.
— No Marin! Nie zaczynaj! To przecież mama!
