Po pięciu minutach Galina Pietrowna siedziała przy stole, głośno siorbiąc herbatę z talerzyka (zawsze piła z talerzyka, „po kupiecku”, choć była zwykłą emerytką).
Igor siedział naprzeciwko, z pochyloną głową. Już wiedział, co zaraz będzie, czuł to swoim rdzeniem kręgowym, wytrenowanym przez matkę przez czterdzieści lat.
— Krótko mówiąc — Galina Pietrowna odstawiła talerzyk. — Sprawa jest taka: Lenoczce i Wice trzeba nad morze…
Marina zamarła z ściereczką w ręku.
— Galino Pietrowno, cieszymy się za Lenę, niech lecą, teraz jest mnóstwo lotów.
— Nie zrozumiałaś — teściowa spojrzała na synową ciężkim wzrokiem. — Oni nie mają pieniędzy, Lena wdowa, sierotka, zasiłki marne, a Wika ma adenoidy. Lekarz powiedział — tylko morskie powietrze, inaczej operacja.
— I? — zapytała Marina, czując, jak wszystko w niej zaczyna wrzeć.
— I wy powinniście pomóc, jesteście rodziną, macie wycieczki, jutro wylot.
— Mamy wycieczki — powiedziała powoli Marina. — Kupiliśmy je. Oszczędzaliśmy na nie.
