Podpiszesz te papiery

— Jesteś nienormalna! — wrzasnął. — Ośmieszasz mnie przed wszystkimi! Mama miała rację — jesteś egoistką!

Patrzyłam na niego i rozumiałam: koniec. Skończyło się. Coś we mnie, coś, co jeszcze trzymało ten związek, po prostu pękło. I nagle zrobiło się lekko, niemal spokojnie.

Wiedziałam już — milczeć więcej nie będę.

Poranek rocznicy. Dwanaście lat małżeństwa. W innym życiu wstałabym wcześniej, coś upiekła, włożyła prezent do pudełka, a potem siedziałabym obok, uśmiechając się, gdy on je otwiera. Ale dziś wstałam z ciężką głową i pustym sercem.

Prezentu nie było.

Wasilij już siedział w kuchni, siorbał herbatę, przewijał telefon. Nie powiedział ani „dzień dobry”, ani „wszystkiego najlepszego”. Tylko:

— Gdzie położyłaś klucze do mieszkania?

Nalałam sobie kawy.

— Na miejscu. A tobie po co?