Gabinet był przestronny, zalany światłem, z ogromnym oknem wychodzącym na centrum miasta. Na biurku leżało kilka teczek i eleganckie pudełko z wizytówkami. Na białym kartoniku widniał napis: „Clara Weiss – CEO, Alpina Transport.” Przesunęłam palcami po druku i przez moment poczułam ciężar tej roli, którą właśnie przyjęłam.
Po kilku minutach rozległo się delikatne pukanie.
— Pani Weiss, pani Marianne Hoffmann chciałaby z panią porozmawiać — oznajmiła sekretarka.
Uśmiechnęłam się w duchu. Los miał dziś wyjątkowe poczucie humoru.
Marianne weszła pewnym krokiem, tak jak wcześniej w sali z kawą, lecz gdy nasze spojrzenia się spotkały, na moment straciła całą swoją pewność siebie. Zamarła, zaskoczona.
— Och… przepraszam, nie wiedziałam, że… — zaczęła, ale przerwałam jej łagodnie.
— Że jestem tą „nową miotłą”? — zapytałam spokojnie. — Proszę się nie martwić, pani Hoffmann. Cenię szczerość bardziej niż pochlebstwo.
