Zofia nie wytrzymała:
— Kłamstwo! Ty zawsze miałaś więcej. Jeździłaś na wakacje, kupowałaś sobie ubrania, mieszkałaś w ładnym mieszkaniu. A ja? Ja musiałam tłuc się tramwajem na uczelnię i nosić te same bluzki latami!
Anna uniosła brwi i spojrzała na siostrę:
— Zosiu, zawsze dostawałaś to, czego chciałaś. A ja za to płaciłam. Teraz chcesz jeszcze mojego samochodu?
W tym momencie drzwi się otworzyły i wrócił Piotr. Rozmowa natychmiast ucichła.
— O czym toczy się taka gorąca dyskusja? — zapytał z uśmiechem, lecz jego spojrzenie było przenikliwe.
— O tym, że chcą, bym oddała samochód i mieszkanie Zofii — powiedziała Anna bez wahania.
Piotr usiadł na swoim miejscu. Napięcie można było kroić nożem.
— Interesujące — powiedział spokojnym, lecz stanowczym tonem. — Bo to moja własność. I nie przypominam sobie, żebym pozwalał na jej „rozdawanie”.
Zofia przełknęła ślinę, a jej narzeczony chrząknął niezręcznie. Maria spróbowała wymusić uśmiech:
— My tylko tak sobie żartowaliśmy, Piotrze. Takie rodzinne rozmowy…
