A rodzice nadal rozpieszczali młodszą córkę. Alicja dorosła wymagająca, kapryśna i egoistyczna. Chciała coraz więcej, dorastała, ale nadal wymagała od rodziców. Tylko wymagania stały się droższe.
Gdy Alicja skończyła dwadzieścia osiem lat, oznajmiła, że chce własne mieszkanie.
— Nie mogę wiecznie mieszkać z wami — powiedziała podczas rodzinnego obiadu. — Potrzebuję prywatnej przestrzeni. Własnego domu.
Natalia wtedy milczała, ale pomyślała: „W dwadzieścia osiem lat chce, żeby rodzice kupili jej mieszkanie? Naprawdę?”
Ale rodzice przyjęli to jako coś oczywistego.
— Oczywiście, córeczko — powiedziała mama. — Coś wymyślimy.
I wymyślili. Zamienili swoje trzypokojowe mieszkanie na dwa. To mniejsze i gorsze — dla siebie. Kawalerkę na peryferiach, w starym budynku, gdzie winda ledwo działała, a z okien był widok na teren przemysłowy. Większe i lepsze — dla ukochanej córki. Alicja dostała jednopokojowe mieszkanie w centrum, po remoncie, z nowymi meblami.
