— To znaczy — podjęła Elena pewnym tonem — że jestem zmęczona. Zmęczona proszeniem o przestrzeń we własnym domu. Zmęczona tłumaczeniem każdej decyzji. Zmęczona czuciem się jak gość w miejscu, na które płaciłam dokładnie tak samo jak ty. I przede wszystkim zmęczona koniecznością konsultowania każdego kroku z twoją matką.
Valeria podeszła o krok bliżej.
— Nie przesadzaj! Ja tylko mówię, jak rozsądnie!
— Rozsądnie według pani, — odpowiedziała Elena chłodno. — Nie według mnie. I na pewno nie według dzisiejszej rodziny.
Marco otworzył usta, chcąc przerwać, ale Martina uniosła dłoń.
— Tato, wystarczy. — Jej głos był zadziwiająco dojrzały. — Mamma ma rację. Zawsze pozwalamy, by la nonna decydowała za wszystkich. Ty nigdy nie stawiasz granic. I ja też mam tego dość.
Valeria aż się zakrztusiła.
— Ty też, Martina? Przecież ja zawsze chciałam dla ciebie jak najlepiej!
