– Twój dziadek Władimir. Mój mąż, niech spoczywa w pokoju. To zdjęcie z 1953 roku.
Nikołaj wziął fotografię drżącymi rękami.
– Ale… to przecież Andriej! Jak to możliwe?
– W naszym rodzie, Kolia, geny płatają dziwne figle. Przeskakują pokolenia. Ty jesteś podobny do swojego ojca, a Igor – do mnie. A Andriusza to wykapany Włodia.
– Ale test…
– Test, test! – machnęła ręką babcia. – A wiesz, że twój dziadek miał rzadką grupę krwi? Ty masz taką samą. I Andriusza też.
– To niczego nie dowodzi, babciu.
– A to, że jesteś gotów zniszczyć rodzinę przez kawałek papieru, to co dowodzi? Tylko twojej głupoty!
Elena siedziała w gabinecie dyrektorki „MedTestu” i patrzyła na wyniki drugiego testu. Potwierdzały rezultaty pierwszego – Nikołaj nie był biologicznym ojcem Andrieja.
– Czy możliwe, żeby dwa różne testy się myliły? – zapytała drżącym głosem.
Dyrektorka pokręciła głową.
– Prawdopodobieństwo jest bardzo małe. Ale… istnieją pewne anomalie genetyczne, które mogą wpływać na wyniki. Bardzo rzadkie.
– Jakie dokładnie?
– Na przykład chimerizm. To sytuacja, gdy u człowieka występują komórki z różnym materiałem genetycznym. Albo pewne mutacje wpływające na standardowe markery używane w testach.
Elena przypomniała sobie słowa Tamary Pietrowny o rzadkiej grupie krwi.
– A gdzie można zrobić bardziej pogłębioną analizę? Taką, która uwzględnia te anomalie?
– W państwowym laboratorium genetycznym. Ale to drogie i czasochłonne.
– Nie ma znaczenia. Chcę poznać prawdę.
Wiktor nie spodziewał się zobaczyć Nikołaja na progu swojego mieszkania.
– Kolia? Co ty…
Nie zdążył dokończyć. Nikołaj chwycił go za kołnierz i przycisnął do ściany.
– Po co nagadałeś mi tych bzdur o Elenie? Dlaczego skłamałeś?
