Święto Dziękczynienia w domu Maxwella zawsze przypominało teatralny spektakl, w którym każdy krewny miał przypisaną rolę: ciotka Patricia była uosobieniem pasywnej agresji, wuj Robert komentował wszystko, czego nie powinien, a siostra Maxa, Lauren, uwielbiała udawać, że jest królową elegancji, choć jej słowa często kaleczyły bardziej niż noże do steków.
A ja? Ja byłam żoną. Idealną w oczach rodziny Maxa, cichą, zawsze pomocną, zawsze uśmiechniętą.
Taką, którą wszyscy chętnie chwalili — pod warunkiem, że nie mówiła za dużo.
Ale w tym roku było inaczej.
W tym roku w mojej kuchni narastało coś jeszcze szybszego niż zapach pieczonego indyka — odwaga, której nie czułam od dawna.
Maxwell, mój mąż, nie był tyranem w oczywisty sposób. Nie krzyczał. Nie trzaskał drzwiami. Jego narzędziem było milczenie — ostre jak nóż — oraz umiejętność sprawienia, żebym czuła się winna za wszystko: za zmęczenie, za niedosolony sos, za jego ponury humor.
Z czasem uwierzyłam, że naprawdę jestem problemem.
Gdy Emma, nasza dziewięcioletnia córka, widziała jego chłodne spojrzenia i moje przepraszające uśmiechy, jej dziecięcy świat powoli uczył się, że tak wygląda rodzina.
