Mąż poradzi sobie z urodzinami

— Wiktoria? Gdzie samochód? Jestem zmęczona, chcę do domu.

Ani słowa powitania, ani krzty wdzięczności za odbiór.

— Samochód jest na parkingu. Chodźmy.

Milana prychnęła niezadowolona, lustrując Wiktorię wzrokiem od stóp do głów.

— W co ty się ubrałaś? To z sieciówki? Boże, Awdiej mógłby znaleźć sobie żonę z lepszym gustem…

Alona, idąca z tyłu, cicho syknęła z oburzenia. Wiktoria zacisnęła zęby i zamilkła.

Doszły do parkingu. Przy samochodzie Wiktorii stał młody mężczyzna w mundurze kierowcy.

— Dobry wieczór. Jestem Timur, wasz kierowca na dziś.

— Co to za cyrk? — oburzyła się Milana. — Wiktorio, nie potrafisz sama prowadzić?

— Potrafię. Ale nie będę. Timur zawiezie panią do domu. Zna adres. Szczęśliwej drogi.

Wiktoria odwróciła się i poszła w stronę wyjścia. Alona za nią.

— HEJ! STOJ! — wrzasnęła Milana. — Gdzie ty idziesz? A bagaże? A pomóc rozpakować?

— Poradzicie sobie — rzuciła Wiktoria przez ramię.

— NAPISZĘ MAMIE! — krzyknęła Milana. — Ona cię wyrzuci z domu!

Wiktoria zatrzymała się i powoli odwróciła.

— Przekażcie Ewelinie Markownej, że spełniłam jej życzenie — odebrałam panią. O pomocy przy bagażach nie było mowy. I jeszcze powiedzcie, że jutro punktualnie o siódmej wieczorem z Awdiejem będziemy obchodzić jego urodziny w restauracji