— Dobrze.
Spotkanie odbyło się tydzień później w małej kawiarni. Wiktoria wyglądała wspaniale — wypoczęta, spokojna. Na jej ręce błyszczał nowy pierścionek.
— Dziękuję, że się zgodziłaś — zaczął Awdiej. — Chciałem przeprosić. Za wszystko. Miałaś rację. Mama… naprawdę jest nie do zniesienia.
— Dziękuję za przeprosiny.
— Wika, może spróbujemy jeszcze raz? Dużo zrozumiałem, zmieniłem się…
— Awdiej — przerwała mu łagodnie — jesteśmy różnymi ludźmi. Ty zawsze wybierzesz mamę, ja to wiem. A ja potrzebuję męża, który będzie po mojej stronie.
— Ale ja cię kocham!
— A ja już nie. Przykro mi.
Pokazała pierścionek.
— Rozwodzimy się w zgodzie?
Awdiej skinął głową. Nie miał innego wyjścia.
Dokumenty rozwodowe podpisał miesiąc później. Tego samego wieczoru zadzwoniła Ewelina Markowna z kolejnymi pretensjami do administracji osiedla.
— Mamo — powiedział cicho Awdiej — jestem zmęczony.
A Wiktoria w tym czasie stała w kolejce w urzędzie stanu cywilnego z dokumentami do nowego aktu małżeństwa. Obok trzymał ją za rękę wysoki mężczyzna o dobrych oczach — chirurg Dmitrij, który nigdy nie krzyczał i uważał biznes kwiatowy za poważną sprawę.
