Kiedy teściowa postanawia

— To mieszkanie mojego syna, więc moje też! A ty w ogóle wynoś się stąd, nie chcę cię tu więcej widzieć! U niej w domu! — zaśmiała się Swietłana Olegowna.

Marina się napięła. Takiej bezczelności i takiego zachowania ze strony matki męża wcale się nie spodziewała. Odstawiła filiżankę herbaty na stół i uważnie spojrzała na teściową.

— A teraz, zanim posuniesz się za daleko, chcę cię ostrzec, Swietłano Olegowno! Dorastałam w rodzinie prostszej niż ta twoja Świetka, którą tak bardzo kochasz i bronisz, i która, jak mówi Miszka, jest „drewniana po pas”!

A to oznacza, że nie będę patrzeć ani słuchać, jak obrażasz mnie bez powodu! Jestem prostą dziewczyną i mogę ci przyłożyć! Jasno wyjaśniłam?

— Ja ci teraz… — zaczęła Swietłana Olegowna i podniosła się od stołu.

— Zamknij swój ryj, stara demencjo! Nie pozwolę, żeby ktokolwiek, ani ty, ani ktoś inny, wycierał sobie o mnie nogi, i mam kompletnie w nosie, co o mnie pomyślą takie „wysokie” osobistości jak ty! Przyjechałaś do mnie w gości, więc bądź tak dobra i zachowuj się jak gość!

— I nie zapominaj, to nie twój dom! Mogę cię stąd po prostu wyrzucić jak worek śmieci! Są pytania? — zapytała Marina.

— Będziesz bardzo żałować, że mi teraz takie rzeczy powiedziałaś! Naprawdę będziesz żałować! — zaczęła pluć śliną teściowa.

— W tej chwili żałuję tylko jednego — że wpuściłam cię do domu!

— No, dość tego pouczania mnie! Jestem starsza od ciebie i powinnaś odnosić się do mnie z szacunkiem! — krzyknęła Swietłana Olegowna. — Będziesz mnie pouczać, mała łobuziaro!

— Wiek nie jest powodem, by szanować człowieka! Zwłaszcza jeśli zachowuje się jak ty!

— Mówiłam, dość tego pouczania! — wrzasnęła Swietłana Olegowna i uderzyła pięścią w stół. — Lepiej mnie nie wkurzaj, nie jestem z tych, których możesz zastraszyć swoją bezczelnością! Paskudnico! W życiu widziałam już tyle różnych sytuacji i miałam tyle kłopotów, że w porównaniu z nimi jesteś po prostu niczym!

— Gdzie ty mogłaś być? Co ty mi tu opowiadasz? Całe życie siedziałaś na szyi swojego męża! I życie znałaś tylko z seriali! Zamknij więc ryj, proszę cię grzecznie! A jeśli nie… wyjdziesz za drzwi! — ostrzegła Marina teściową.