Rebecca otworzyła drzwi z opuchniętymi oczami i już spakowaną torbą. Wyglądała jak cień samej siebie – zbyt blada, zbyt cicha, zbyt zmęczona.
„Przeprosił,” wyszeptała. „Powiedział, że powinniśmy ‘iść dalej.’”
Delikatnie dotknęłam jej policzka.
Kiedy mój zięć uderzył
„Kochanie… nie idziemy dalej. Odchodzimy.”
Pojechałyśmy prosto do mojego domu, zrobiłam jej herbatę i kazałam usiąść. Następnie położyłam przed nią grube akta na stole.
Na początku nie rozumiała, co widzi. Ale strona po stronie jej wyraz twarzy zmieniał się – od zdezorientowania, przez szok, przerażenie, aż po prawdziwy gniew.
Gniew, który nigdy nie uważała, że ma prawo okazywać.
„Mamo… skąd masz to wszystko?”
„Czy to ważne?” szepnęłam cicho. „Pytanie brzmi: co teraz chcesz zrobić?”
Wytarła łzy. „Chcę stąd wyjść.”
Dobrze.
Do następnego ranka wszystko było już w ruchu.
Zespół Jonathana przekazał pełny raport prokuratorowi, który już wcześniej z nimi współpracował. Prokuratura osobiście sprawdziła wszystko i natychmiast wydała tymczasowy nakaz ochrony Rebecci – nie tylko dla jej bezpieczeństwa fizycznego, ale i finansowego.
