Jak Emily znalazła swoją

by

Dla świata, i dla mnie, Brandon był idealny. Był czarujący, przystojny i wydawał się oddany. Ale to jego matka, **Pani Patricia Miller**, wzbudzała moją prawdziwą adorację. Przyjęła mnie, sierotę dziedziczkę imperium nieruchomości, z otwartymi ramionami. Nazywała mnie „córko”. Zajmowała się moją suknią, dietą i szczęściem. Wypełniała pustkę, którą zostawiła moja własna matka.

Uciekłam do łazienki nie z powodu wątpliwości, ale przytłaczających emocji. Potrzebowałam chwili ciszy, aby poczuć wdzięczność, zanim krocząc w stronę ołtarza.

Ciężkie, marmurowe drzwi łazienki zaskrzypiały, gdy się otworzyły. Zastygłam w miejscu, instynktownie cofnęłam się do najdalszej kabiny, nie chcąc być widziana przez gościa w chwili, gdy się zbierałam.

To była **Chloe**, młodsza siostra Brandona i moja drużbna. Przez szczelinę w drzwiach kabiny zobaczyłam, jak wyciąga lusterko z torebki, by poprawić makijaż. Nie wyglądała na zdenerwowaną ani szczęśliwą. Wyglądała na znudzoną.

Wyjęła telefon i zadzwoniła. Włożyła go na głośnik i postawiła na marmurowym blacie, podczas gdy nakładała szminkę.

„Cześć, Mamo,” powiedziała Chloe. „Gdzie jesteś? Orkiestra już gra.”