Elsa tej nocy prawie wcale nie spała. Słowa notariusza wciąż brzmiały jej w głowie, powracając uparcie niczym echo, które nie chciało ucichnąć: „Jest pani jedyną spadkobierczynią.”
Martin siedział obok, oparty o zagłówek łóżka, w milczeniu wpatrując się w sufit.
— Nie musimy teraz niczego postanawiać — odezwał się w końcu. — Nadal jesteś w szoku.
Elsa skinęła głową, choć wiedziała, że nie o decyzje tu chodzi. Najbardziej dręczyło ją dlaczego. Dlaczego wujek Heinz, z którym nie łączyła jej bliska relacja, wybrał właśnie ją. Przecież byli inni — bliżsi, częściej obecni, bardziej oczywi.
Kilka dni później weszła do kancelarii notariusza Kramera. W powietrzu unosił się zapach starego papieru i wystygłej kawy. Mężczyzna otworzył cienką teczkę i wyjął pożółkłą kopertę.
— To również zostawił dla pani — powiedział. — Wyraźnie zaznaczył, że ma ją pani przeczytać w samotności.
Elsa poczuła, jak ściska ją w piersi. Ostrożnie otworzyła kopertę i zaczęła czytać.
