Pierwszy miesiąc był dziwny. Budziła się w ciszy, szła do pracy, wracała do pustego mieszkania. Nikt nie leżał na kanapie, nikt nie domagał się kolacji, nikt nie pytał, ile zarobiła.
Pieniądze zaczęły zostawać. Najpierw niewiele, potem coraz więcej. Nadieżda spłaciła mikropożyczkę na futro. Potem ratę za telefon. Za każdym razem, gdy zamykała kolejną kwit, czuła, jak ciężar spada z jej ramion.
W pracy ogłoszono konkurs na nowe danie w menu. Nadieżda zgłosiła własny przepis — kurczak z autorskim sosem. Wygrała. Dyrektor nagrodził ją na zebraniu ogólnym.
— Nadieżdo Wiktorowno, jesteś naszą dumą — powiedział, a sala biła brawo.
Stała na scenie z dyplomem w ręku i nagle uświadomiła sobie — kiedy ostatnio ktoś po prostu powiedział „dziękuję”, a nie „przynieś” albo „zrób”?
Po czterech miesiącach wynajęła mniejsze mieszkanie — kawalerkę, ale tańszą. Zaczęła odkładać pieniądze. Na poważnie.
Po ośmiu miesiącach zatwierdzono jej kredyt hipoteczny. Mały dom na obrzeżach, stary, ale solidny. Własny.
Nadieżda szła po supermarkecie z koszykiem. Sobota, zakupy na tydzień. Wybierała warzywa, gdy kątem oka zobaczyła znajomą sylwetkę. Borys.
Stał przy kasie, skulony, w pogniecionej kurtce. Obok kobieta około czterdziestki, pulchna, zmęczona. W ich koszyku były makaron, parówki, tani majonez.
Borys coś mówił, kobieta kiwała głową. Potem sięgnął do kieszeni po telefon, spojrzał i bezradnie rozłożył ręce. Kobieta westchnęła i sięgnęła do torebki po portfel.
Nadieżda patrzyła na tę scenę i czuła — nic. Ani bólu, ani gniewu. Tylko pustkę.
Odwróciła się i poszła do innej kasy. Zapłaciła i wyszła. Mróz uderzył w twarz i wzięła głęboki oddech.
Usiadła w autobusie przy oknie. Za szybą migały światła miasta.
Po pół godzinie weszła do swojego domu. Mały, ciasny, ale własny. Rozebrała się, odłożyła torby w kuchni. Poukładała jedzenie na półkach.
Potem usiadła przy stole i nalała gorący bulion z termosu. Piła powoli, patrząc przez okno. Na zewnątrz zapadał zmrok, płatki śniegu opadały grube i ciężkie.
Myślała o Borysie. O kobiecie, która płaciła za niego przy kasie. Zastanawiała się, ile czasu jej zajmie, zanim zrozumie?
Nadieżda dopiła bulion, umyła kubek. Poszła do pokoju, położyła się na kanapie, owinęła kocem — który kupiła miesiąc wcześniej — tylko dlatego, że go zobaczyła i chciała. Nie dlatego, że musiała, ale dlatego, że chciała.
