— Nadjuszko, przestań z histerią, — mówiła teściowa coraz surowiej. — Jesteś niewdzięczna. Borys ożenił się z tobą, a teraz przypomniałaś sobie, że masz swoje pieniądze.
Nadieżda podeszła do drzwi, otworzyła je i stanęła tam, gotowa wyjść, ale z podniesioną głową i sercem pełnym determinacji.
— Wynoście się.
— Co?
— Wynoście się stąd. Oboje.
Borys zamarł, jakby został rażony prądem.
— Nadziu, co ty mówisz? To przecież moja żona! Nie może mnie wyrzucić.
— Może. Umowa jest na moje nazwisko. To ja płacę za to mieszkanie i nie chcę was tu widzieć.
Borys poczuł, jak serce mu się ściska w piersi.
— Borynko… — Sofia Własowna chwyciła syna za rękaw, oczy miała pełne gniewu i niedowierzania. — Słyszysz, co mówi? Ta… ta kucharka nas wyrzuca!
— Klucze zostawcie na półce. Rzeczy możecie zabrać jutro, kiedy mnie nie będzie.
Borys stał z otwartymi ustami. Spróbował zrobić krok w jej stronę, ale Nadieżda podniosła rękę.
— Nie podchodź. Koniec. Mam dość.
