Pierwszy — do rodziców. Krótki, prosty:
„Kocham was, ale nie mogę już być waszym oparciem. Zrozumiałam, że miłość, która wymaga poświęceń bez wdzięczności, nie jest miłością, tylko łańcuchem. Uwalniam się.”
Drugi — do brata:
„Marc, życzę ci powodzenia. Ale musisz nauczyć się wstawać sam. Nie jestem już twoim bankiem ani tarczą. Może stracę rodzinę, ale odzyskam siebie.”
Nad ranem mieszkanie było puste. Jedna walizka, plecak i paszport.
Klucze zostawiła na stole, obok parującej filiżanki kawy — ostatniej w tym miejscu.
Na ulicy pachniało jaśminem. Słońce wschodziło nad miastem, a ona szła lekko, jakby unosiła się nad ziemią. Nie miała planu, tylko jedno pragnienie — wolność.
Na dworcu kupiła bilet do południowej Francji. W jedną stronę.
Usiadła przy oknie i patrzyła, jak Lizbona znika za horyzontem.
