Była teściowa chciała

— Dzieci? Ty… ale przecież miałaś już trzydzieści pięć…

— A teraz mam czterdzieści. I jestem szczęśliwa. Naprawdę szczęśliwa.

— Andriusza się nie ożenił ponownie — wyrzuciła z siebie nagle teściowa. — Mieszka ze mną. Mówi, że wszystkie kobiety są interesowne, że nie można znaleźć dobrej.

Marina poczuła coś na kształt współczucia. Prawie.

— Pani Walentyno, po co pani tak naprawdę przyszła?

Teściowa milczała. Potem nagle zapytała, a w jej głosie zabrzmiała szczera bezradność:

— Jak? Jak ci się to udało? Przecież byłaś nikomu niepotrzebna, bez pieniędzy, bez perspektyw…

Marina wstała i podeszła do okna.

— Chce pani poznać sekret? — zwróciła się do Walentyny Pietrowny. — Szczęśliwy może być tylko ten, kto rozwija się i wzrasta sam, a nie ten, kto buduje swoje poczucie wartości, poniżając innych. Pani poświęciła całe życie, by kontrolować Andrieja, a potem mnie. A ja wybrałam rozwój — swój własny i u boku człowieka, który chce rozwijać się razem ze mną.

— Ale… — Walentyna Pietrowna patrzyła na nią niemal z przerażeniem. — Przecież byłaś nikim…

— Zawsze byłam kimś. Tylko pani widziała we mnie to, co było pani wygodne — darmową gosposię, opiekunkę, narzędzie do potwierdzania własnej władzy. Ale ja byłam i jestem człowiekiem. Z marzeniami, talentami i prawem do szczęścia.

Walentyna Pietrowna wstała. Nagle wyglądała na bardzo starą i bardzo samotną.

— Myślałam… — zająknęła się. — Naprawdę myślałam, że tak trzeba. Że tak jest dobrze.

— Wie pani, co w tym wszystkim najsmutniejsze? — powiedziała cicho Marina. — Gdybyście po prostu pozwolili mi być sobą, gdyby Andriej widział we mnie partnerkę, a nie służącą — może wciąż bylibyśmy razem. I wszyscy byliby szczęśliwi. Ale wy wybraliście kontrolę. A kontrola i szczęście nie idą w parze.

— Pani Walentyno.

Teściowa zatrzymała się w progu i obejrzała.

— Przyszła pani upewnić się, że jestem nieszczęśliwa, prawda? — zapytała Marina.