Autobus wił się po mokrej, błyszczącej od deszczu szosie, a światła mijanych miast drżały w odbiciu szyb.

Zapadła cisza. Cięższa niż jakiekolwiek słowo. Sofia poczuła, jak ziemia usuwa się jej spod nóg. Rozłączyła się bez słowa i osunęła na plastikowe krzesło na korytarzu. W jednej chwili wszystko stało się jasne: ta „zbyt duża porządność” oznaczała jedno — wyrzucił ją z życia.

Patrząc na spokojną twarz śpiącej matki, Sofia otarła łzy. Wiedziała, że właśnie zaczyna się nowy rozdział — bolesny, ale wolny. W miejscu, gdzie kończy się zdrada, zaczyna się prawda o sobie.

I wtedy przysięgła sobie, że już nigdy nie wróci.