— Przyszła pani do mojego domu. Do mieszkania, które jest zapisane na mnie. Została pani z wnukiem z własnej inicjatywy — bez umowy, bez „podpisu”, bo jest pani babcią. A teraz żąda pani pieniędzy, jakby świadczyła płatną usługę obcej osobie.
Małgorzata uśmiechnęła się, ale uśmiech był napięty.
— Nie dramatyzuj. W Europie, swoją drogą, tak to właśnie działa. Rodzina rodziną, a granice granicami.
— Świetnie — skinęłam głową. — To zróbmy po europejsku. Z granicami.
Weszłam do salonu i wzięłam z biurka szarą teczkę.
— Tu są dokumenty mieszkania — powiedziałam, otwierając je. — Właściciel: ja. Zameldowani: ja i dziecko. Pani — nie.
Paweł pobladł.
— Ania, po co ty…
