Ananya poprawiła swój dupatta, próbując się uśmiechnąć, ale jej oczy mówiły o latach dystansu, niedokończonych słowach i spokoju, jaki przynosi tylko prawda.
Milczeli przez dłuższą chwilę. Potem Aarav cicho powiedział:
„Kiedyś mówiłaś, że ludzie, którzy mają wszystko, potrzebują tylko człowieczeństwa… w końcu rozumiem, co miałaś na myśli.”
Ananya spuściła wzrok i powiedziała, układając świeży chleb na półkach:
„Życie tu nie jest łatwe, panie… ale jest spokojne. Każdego ranka, gdy wyrabiam ciasto, czuję, że rany trochę się goją.”
Aarav uśmiechnął się z miękkością, jakiej nigdy nikomu nie okazał.
„Twoja piekarnia ma piękną nazwę,” powiedział. „Nagietek Anany… dlaczego nagietek?”
Zaśmiała się lekko. „Bo nagietki są zwyczajne, ale wytrwałe. Jak prawdziwe relacje — może nie są wytworne, ale trwają.”
Aarav obserwował ją w ciszy. „A jeśli związek się zepsuje… co wtedy?”
Ananya spojrzała na niego — tym razem bez strachu, bez dystansu. „Wtedy można go zasadzić ponownie… jeśli oboje tego chcą.”
Dni mijały. Aarav wciąż odwiedzał małe miasteczko — zawsze pod jakimś pretekstem, ale oboje znali prawdę: przychodził dla niej.
Wkrótce piekarnia stała się jego zwyczajem — pomagał wyrabiać ciasto, podawał herbatę klientom, a wieczorami siadał na ławce, obserwując bawiące się dzieci.
Mężczyzna z wielkiego miasta zakochał się w prostocie wioski.
Nie potrzebował już złotych zegarków — tylko czasu spędzanego powoli z Ananyą.
Pewnego dnia na zewnątrz piekarni powieszono plakat: „Trzecia rocznica — darmowe słodycze dla wszystkich!”
Przyszli ludzie, rozbrzmiewał śmiech, dzieci maziały krem na ciastach. W tłumie Ananya zobaczyła Aarava trzymającego małe pudełko.
„Co to?” zapytała, uśmiechając się.
„Nic… tylko mały prezent dla twojej piekarni,” odpowiedział.
Otworzyła je — w środku była suszona girlanda nagietka, a pod nią karteczka.
Ananya przeczytała: „Wniosłaś spokój w moje życie… teraz chcę wnieść stabilność w twoje.
Jeśli się zgadzasz, zacznijmy od nowa — nie jako pan i służąca… lecz jako dwie osoby, które się rozumieją.”
Łzy spłynęły po policzkach Anany, ale jej usta zachowały dawny uśmiech — delikatny, szczery, bezcenny.
„Wciąż myślisz, że czegoś ode mnie chcesz?” zapytała.
Aarav pokręcił głową. „Tak… tym razem chcę, żebyś chciała czegoś — bo teraz wszystko, co mogę dać, to moje serce.”
Tej nocy, gdy słońce zachodziło, lampy oliwne zapłonęły na dachu piekarni.
Śmiech, głosy dzieci i słodkie aromaty wypełniły powietrze — jakby świadczyły początek nowej historii.
Aarav i Ananya siedzieli razem, patrząc na odległe góry. Przez długi czas nikt nie mówił. Potem Ananya wyszeptała:
„Nigdy nie myślałam, że ktoś tak dobrze zrozumie moje kwiaty…”
