Wewnątrz szpitala

Zapach środka dezynfekującego uderzył mnie w chwili, gdy tylko przekroczyłam automatyczne drzwi. Pobiegłam do recepcji i powiedziałam imię mojej córki.

Oczy pielęgniarki zmieniły się, gdy na mnie spojrzała. Nie tylko troska. Coś mroczniejszego.

„Oddział Urazowo-Pediatryczny. Trzecie piętro.”

Uraz.

Jazda windą wydawała się nie mieć końca. Kiedy drzwi się otworzyły, czekał na mnie lekarz.

„Zanim wejdziesz” – powiedział łagodnie – „musisz się przygotować. Jest przytomna, ale bardzo cierpi”.

W pokoju panował półmrok, oświetlony głównie monitorami i delikatnym oświetleniem sufitowym. Hannah wyglądała niemożliwie malutko na szpitalnym łóżku. Jej skóra była blada. Zbyt blada. Ale mój wzrok powędrował prosto na jej dłonie, owinięte grubo białymi bandażami i spoczywające na poduszkach.

„Tato?” Jej głos był ledwie głośniejszy od szeptu.

Uklęknąłem przy jej łóżku.

„Jestem tutaj, kochanie. Jestem tutaj.”

Chciałem jej dotknąć, przytulić, ale bałem się, że zrobię jej krzywdę.

„Co się stało?” zapytałem cicho. „Czy to był wypadek?”

Jej oddech przyspieszył. Jej wzrok powędrował w stronę drzwi.

„Proszę, nie pozwól jej wejść” – wyszeptała.

„Kto, Hannah?”

Przełknęła ślinę.

“Melisa.”

Prawda, którą Hannah nosiła sama

Powiedziała mi, że była głodna. Że szafka w kuchni znowu była zamknięta. Że znalazła kawałek chleba na podłodze i schowała go pod łóżkiem na rano.

Poczułem ucisk w żołądku.

„Przyłapała mnie” – kontynuowała Hannah, a łzy spływały jej po policzkach. „Powiedziała, że ​​kradłam. Powiedziała, że ​​niegrzeczne dzieci muszą się uczyć”.

Jej głos się załamał.

„Zaprowadziła mnie do kuchni.”

Nie mogła dokończyć zdania. Nie musiała.

Spojrzałem na jej zabandażowane dłonie. Na jej kruche ciało. Na strach wyryty na jej twarzy.

„Powiedziała, że ​​woda zmyje ze mnie zło” – wyszeptała Hannah. „Powiedziała, że ​​jeśli ci powiem, zostawisz mnie na zawsze”.

Coś we mnie pękło.

„Nigdy cię nie opuszczę” – powiedziałem cicho i drżącym głosem. „Nigdy”.

KONTYNUUJ CZYTANIE NA NASTĘPNEJ STRONIE 🥰💕