Cień.
Czuł się jak cień we własnym domu.
Cała miłość, wsparcie, poświęcenia, które ponieśliśmy z Arthurem – on tego nie dostrzegał. Widział tylko to, czego mu brakowało, to, co postrzegał jako nasz osąd.
Cisza, która zapadła między nami, była ciężka, dusząca. Właśnie przepisał całą naszą rodzinną historię w narrację zaniedbania i rozczarowania.
Stał tam jeszcze chwilę, ciężko oddychając, jakby wyznanie go wyczerpało. Po czym, bez słowa, odwrócił się i wyszedł, zostawiając mnie samą w cichym, zalanym słońcem gabinecie.
Zapadłam się w wytarty skórzany fotel Arthura, a w pokoju nagle zrobiło się zimno. Książki, które jeszcze przed chwilą były moim ukojeniem, teraz wydawały się milczącymi oskarżycielami. U moich stóp właśnie rozwarła się głęboka, poszarpana szczelina i miałam przerażające przeczucie, że cały mój świat zaraz się w nią zawali.
Tej nocy sen był dla mnie odległą krainą, do której nie mogłam dotrzeć. Słowa Victora z gabinetu rozbrzmiewały w mojej głowie niczym okrutna i nieustająca pętla urazy.
Cień w tym domu.
Przewracałam się z boku na bok, a delikatna lniana pościel szorstka i ocierająca o skórę. Cisza starego, wspaniałego domu, zazwyczaj niosąca ukojenie, teraz wydawała się ciężka i oskarżała.
Około drugiej w nocy poddałem się, gardło miałem suche od pragnienia, które wydawało się głębsze niż fizyczne.
Zanim przejdziemy dalej, zasubskrybuj kanał i daj nam znać w komentarzach, gdzie słuchasz.
Wyślizgnęłam się z łóżka i włożyłam jedwabny szlafrok. Lśniące drewniane podłogi były chłodne pod moimi bosymi stopami, gdy schodziłam na dół, obserwując w ciemności znajomy krajobraz mojego domu.
Światło księżyca wlewało się przez wysokie okna w holu, malując srebrne pasy na podłodze i oświetlając portrety przodków Rolanda. Ich surowe, olejne oczy zdawały się śledzić mnie z milczącym osądem, gdy zbliżałem się do kuchni.
Zobaczyłem smugę światła wydostającą się spod drzwi.
A potem usłyszałem głosy — niskie, spiskowe.
To byli Victor i Claudia.
Zamarłam, z ręką zawisającą nad klamką. Coś mi mówiło, żebym nie wchodziła, żebym się nie zapowiadała. Skuliłam się w cieniu korytarza, a serce zaczęło walić mi jak szalone, ciężkie jak młotem o żebra.
„Dokładnie tak, jak ci mówiłem” – powiedział Victor, a w jego głosie słychać było użalanie się nad sobą, które stawało się aż nazbyt znajome. „Cień. Tylko tym byłem dla niej… dla nich obojga”.
Potem rozległ się głos Claudii, gładki i ostry jak odłamek szkła.
„Och, kochanie, oczywiście, że tak. Widzisz, powtarzam ci to od lat.”
W jej głosie nie było współczucia, tylko mrożąca krew w żyłach nuta triumfu. Nie pocieszała go.
Ona rozpalała ogień.
„Ona nie szanuje tego, co robię” – mruknął Victor. „Uważa, że moja praca to tylko żebranie o pieniądze”.
„A co w tym złego?” mruknęła Claudia. „Ktoś musi żyć w realnym świecie. Ktoś musi coś zbudować. Ona i twój ojciec mieli głowy w chmurach, Victorze. Patrzyli na ciebie z góry, bo chciałeś czegoś namacalnego, czegoś prawdziwego”.
