Rozłączyłam się i przez kilka sekund stałam nieruchomo, wpatrując się

— Sophie… przepraszam. Chciałem tylko wyglądać lepiej w jej oczach.

— A w moich oczach kim chciałeś być? — zapytałam.

Nie odpowiedział.

— Pozwoliłeś jej myśleć, że jestem nikim — ciągnęłam. — Pozwoliłeś, żeby mnie upokarzała w moim własnym domu. To nie jest „spokój”. To tchórzostwo.

— Mogę to naprawić — powiedział szybko. — Obiecuję.

— Nie — pokręciłam głową. — Niektórych rzeczy się nie naprawia. Wyciąga się z nich wnioski i idzie dalej.

Tamtej nocy Thomas spał na kanapie. Rano powiedziałam mu, że chcę rozwodu. Nie protestował. Może po raz pierwszy był naprawdę szczery.

Kilka tygodni później w mieszkaniu znów panował spokój. Kupiłam nową wazę — prostą, bez ozdób. Nie po to, żeby zastąpić tę rozbitą, ale żeby przypominała mi jedno: prawda, nawet bolesna, robi mniej hałasu niż kłamstwo — ale pozostaje cała.