„Zrobiłaś to, co należało”, powiedział dyrektor. „Nikt nie powinien tracić pracy za to, że wykazał się życzliwością.”
Bitwa prawna trwała dwa męczące miesiące. Ale ostatecznie sprawiedliwość zatriumfowała.
Zostałam całkowicie przywrócona do pracy, a pan Henderson został usunięty za nieuzasadnione zwolnienie.
Otrzymałam pełne odszkodowanie za utracone wynagrodzenie oraz krzywdy moralne, ale to nie to było najważniejsze.
Organizacja zaproponowała mi pracę.
Chociaż wynagrodzenie i świadczenia były znakomite, istniała korzyść, która przewyższała wszystkim inne: sens.
Dawali mi dosłownie możliwość zarabiania na życie, robiąc dobro i mając konkretny wpływ na życie ludzi, którzy służyli naszemu krajowi z oddaniem.
„Potrzebujemy ludzi, którzy nie odwracają wzroku”, powiedział dyrektor. „Takich jak ty.”
Dziś spędzam dni, pomagając weteranom w uzyskaniu wsparcia, mieszkań, opieki medycznej i nadziei. Rozmawiam z osobami, które czują się niewidoczne i przypominam im, że mają znaczenie.
Nie odliczam już minut do momentu, w którym mogę uciec z biura.
Mój mały gest życzliwości na parkingu supermarketu odmienił dwa życia — moje oraz tego weterana. Straciłam pracę, ale otworzyło to drogę do życia, które kocham.
