Kristina podeszła do furtki i otworzyła ją szerzej. Nie krzycząc. Po prostu stała i czekała, aż wszyscy wyjdą. Tamara Nikołajewna wyszła ostatnia, mamrocząc coś pod nosem.
– Nawet się nie pożegnasz? – zapytała teściowa, zatrzymując się obok Kristiny.
– Nie byłaś zaproszona – odpowiedziała Kristina. – Więc nie ma czego żegnać.
Tamara Nikołajewna prychnęła i wyszła przez furtkę.
– Kris – zaczął Denis, ale Kristina podniosła rękę.
– Po prostu idź – powiedziała. – I oddaj klucze do działki. Wszystkie kopie.
Denis wyciągnął z kieszeni brelok z kluczem i położył go na stoliku przy wejściu.
– Nie chciałem cię urazić – powiedział. – Po prostu nie pomyślałem.
– Nigdy nie myślisz, Denis – odpowiedziała Kristina. – W tym jest problem.
Po ich odejściu rozejrzała się. Stoły, śmieci, plamy tłuszczu na jej narzucie. Popiół na ławce, piwo pod krzakami. Bez złości. Bez żalu.
Kristina zaczęła sprzątać działkę. Zebrała śmieci, ustawiła stoły, strzepnęła popiół z ławki. Praca uspokajała. Z każdym zebranym kubkiem, z każdą wytartą plamą Kristina czuła, jak odzyskuje kontrolę nad tym miejscem.
Gdy większość bałaganu została uprzątnięta, weszła do domku. W środku było względnie czysto – najwyraźniej zabawa odbywała się głównie na dworze. Na stole leżało zdjęcie jej ojca, które zostawiła tu przy poprzedniej wizycie. Kristina wzięła ramkę w ręce i przetarła kurz rękawem.
