Dziewczynka, mimo drżenia, ruszyła do przodu, a Mason poszedł za nią. Szli małą uliczką, aż w końcu dotarli do opuszczonego domu, pomalowanego na niebiesko. Gdy zbliżyli się, serce Masona niemal stanęło, gdy z domu wyszły dwie znajome dziewczynki.
„Olivia? Claire?” szepnął, zaciskając usta.
Dziewczynki natychmiast je rozpoznały i z szerokim uśmiechem pobiegły w jego stronę. „Tato!” krzyknęły radośnie, a natychmiast wskoczyły mu w ramiona. Mason, który przez cały ten czas czuł, że jego świat zawalił się, teraz stał z przerażeniem, ale także z ogromnym poczuciem ulgi w sercu.
„Ale… jak?” zapytał niemal rozpaczliwie. „Wy… wy żyjecie? Myślałem, że umarłyście.”
Dziewczynki na chwilę spojrzały na siebie, jakby skrywały jakiś sekret. W końcu Olivia, ta odważniejsza, odezwała się: „Kiedy mama nas przeniosła, nowa rodzina, z którą żyłyśmy, bardzo pilnie trzymała w tajemnicy, że żyjemy. Ale teraz już nie możemy tego dłużej ukrywać. Żyłyśmy zbyt długo w kłamstwach.”
Twarz Masona stwardniała, gdy powoli zrozumiał, że jego córki nie zginęły. Hannah, z którą nie rozmawiał od lat, nie powiedziała mu, że one żyją. Dwie małe dziewczynki i biedna rodzina, która mieszkała w niebieskim domu, potajemnie wzięły je pod swoje skrzydła, mówiąc im, że ich ojciec zginął, by nie mogły wrócić.
Serce Masona ścisnęło się, ale jednocześnie poczuł radość i ulgę. „Dlaczego nie powiedziałyście mi, że żyjecie?” zapytał w końcu, mocno obejmując córki.
„Z powodu niego… nie chciałyśmy, żebyśmy wam powiedziały, bo bałyśmy się, że cię stracimy. Ale teraz w końcu zrozumiałyśmy, że nie ma więcej sekretów. Chcemy, żebyś wrócił, tato. Wróć do domu.”
Wiatr, który wciąż delikatnie wiał, jakby potwierdzał tę chwilę. Mason, który przez długie lata opłakiwał swoje córki, teraz trzymał te, które były dla niego największym szczęściem i największym bólem jednocześnie. Życie, które stracił, teraz było z powrotem przed nim.
„Wrócę. I nigdy już was nie zostawię,” powiedział, trzymając ręce swoich córek.
Kiedy ruszyli z powrotem do niebieskiego domu, serce Masona było pełne miłości i wdzięczności. Jego życie zaczynało się od nowa, a tym razem, poza żalem, koncentrował się na szczęściu. Historia, którą żył jako rzeczywistość, teraz zyskała zupełnie nowe znaczenie. Życie było pełne nadziei, a ich rodzina wreszcie się zjednoczyła.
