Szczęka kobiety opadła. „Nie możesz być poważny!”
„Jestem,” odpowiedział stanowczo kapitan. „Ten samolot nie opuści bramki, dopóki wszyscy nie uszanują aranżacji miejsc siedzących. Destrukcyjne zachowanie opóźnia wszystkich na pokładzie”.
Kazała pasażerowi się przesunąć, aby jej syn mógł zająć miejsce przy o
Tłum OdpowiadaKazała pasażerowi się przesunąć, aby jej syn mógł zająć miejsce przy oknie – chwilę później pilot wyszedł z kokpitu i powiedział coś, czego nie spodziewał się…
Po raz pierwszy pasażerowie zabrali głos. Ktoś z tyłu wymamrotał: „Wreszcie”. Kolejny pasażer klasnął cicho i wkrótce dołączyli inni – fala poparcia dla Naomi i stanowczego stanowiska kapitana.
Synmatki szarpnął ją za rękaw, szepcząc: „Mamo, w porządku. Po prostu usiądźmy.” Jego cichy głos wydawał się przerywać napięcie.
Z czerwoną twarzą i cienkimi ustami, kobieta opadła na środkowe siedzenie, mamrocząc pod nosem.
Naomi nie spuszczała wzroku z książki, ale w środku drżała – zarówno z nerwów, jak i wdzięczności.
Lekcja szacunku
Gdy kapitan wrócił do kokpitu, zatrzymał się na tyle długo, by rzucić okiem na Naomi. „Jesteś dokładnie tam, gdzie powinieneś być,” powiedział cicho, zanim zniknął za drzwiami.
Samolot wybuchł cichymi rozmowami. Pasażerowie wymienili się świadomymi uśmiechami. Naomi usiadła trochę wyżej, z książką w dłoniach.
Tego dnia lot 482 nauczył wszystkich na pokładzie lekcji: życzliwość ma znaczenie, ale szacunek też. Współczucia nie można wymusić, a prawo nie ma miejsca na 30 000 stóp.Kazała pasażerowi się przesunąć, aby jej syn mógł zająć miejsce przy oknie – chwilę później pilot wyszedł z kokpitu i powiedział coś, czego nie spodziewał się…
A dzięki kapitanowi, który nie boi się bronić sprawiedliwości, godność jednego pasażera – i zrozumienie dobra i zła przez jednego małego chłopca – pozostała nienaruszona.
