— Piotr? To Hanna.
Jej głos był inny. Nie radosny, nie podniecony — po prostu żywy.
— Była pani u lekarza — powiedziałem. To nie było pytanie.
— Tak. Naciskałam. Powiedziałam dokładnie to, co pan kazał. Że budzę się w nocy, że jest mi źle, że kot mnie dosłownie wygania z łóżka.
Zamilkła na chwilę.
— Wykryli bezdech senny. Dość poważny. I jeszcze kilka problemów z sercem… Lekarz powiedział wprost, że gdybym przyszła później, mogłoby się to źle skończyć.
Przymknąłem oczy na moment.
— Teraz mam aparat, maskę, leczenie. Pierwsze noce były koszmarne. Marek był kompletnie zdezorientowany — patrzył na mnie, na rurkę, na dźwięki. Ale nie budził mnie. Siedział obok. Tylko patrzył.
— A teraz? — zapytałem.
Zaśmiała się krótko, z ulgą.
— Teraz śpię. Całą noc. W łóżku. I wie pan, co jest najdziwniejsze?
— Co?
— Marek znowu śpi obok mnie. Nie na poduszce. Nie przy nogach. Z pyskiem blisko mojej twarzy. Jak kiedyś.
Zawahała się i dodała ciszej:
— A ja… nie mam już wrażenia, że mnie wypędza. Jakby po prostu czekał, aż będzie bezpiecznie.
Tydzień później przyszli jeszcze raz. Oficjalnie na coroczną kontrolę Marka. Nieoficjalnie — myślę, że Hanna chciała się upewnić, że to wszystko naprawdę się wydarzyło.
