Ale w tym słowie było wszystko.
Élise patrzyła na niego długo, szukając prawdy. Znalazła ją. Znalazła też coś jeszcze — nadzieję. W końcu podeszła i położyła jego dłoń na swoim brzuchu.
— „Nasze dziecko zasługuje na rodzinę. Ale rodzina nie powstaje z obietnic… tylko z pracy. Spróbujemy?”
Marc skinął głową z wdzięcznością, jakiej nie potrafiłby wypowiedzieć na głos.
Gdy kilka tygodni później urodziła się ich córka, Marc płakał jak dziecko. Trzymał maleńką w ramionach i powtarzał jej imię: Lina — światło.
Chloé, która przyjechała z wizytą z maleńkim synkiem, stanęła obok nich uśmiechnięta.
— „Powiem Ci szczerze, Marc… dziewczynki mają w sobie więcej siły, niż można sobie wyobrazić” — zażartowała.
Élise roześmiała się, patrząc na męża, który tulił córkę tak delikatnie, jakby trzymał w rękach cały świat.
Ich rodzina była daleka od idealnej. Ale była prawdziwa — sklejona, przemyślana, odnowiona. A czas pokazał, że czasem szczęśliwe zakończenia rodzą się właśnie tam, gdzie wcześniej było najwięcej bólu.
I tego końca nikt już nigdy im nie odebrał.
