„Ty”, wypowiedziała surowo, tak głośno, że wielu wokoło usłyszało.
„Stół jest pełen naczyń. Dlaczego jeszcze nie jest uporządkowany? Zajmij się tym natychmiast.”
Słowa brzmiały jak rozkaz, a sala pogrążyła się w ciszy, szybko zastąpionej szeptami.
Niektóre dziewczęta uśmiechnęły się, powstrzymując śmiech.
Jeden z mężczyzn skomentował ironicznie: „W końcu, wszędzie było brudno.”
Alina zamarła; policzki jej się zarumieniły, a serce biło mocno. Chciała powiedzieć prawdę, wyjaśnić, że wcale nie jest służącą, lecz dziesiątki oczu przeszywały ją spojrzeniami ostrymi, drwiącymi i obojętnymi.
W ich oczach można było przeczytać: „Kim ty jesteś, żeby się sprzeciwiać?” W środku niej wzbierała fala oburzenia, lecz Alina nie pozwoliła jej ujrzeć światła dziennego. Wzięła głęboki oddech, powoli zdjęła cienkie rękawiczki, położyła je na krawędzi stołu i podwinęła rękawy.
Ten gest zaskoczył wielu. Spodziewali się łez lub protestów, a zobaczyli spokojną godność.
Między tłumionymi chichotami podeszła do stołu z brudnymi naczyniami.
Przed nią wznosiła się góra talerzy, szklanek i sztućców.
Resztki wykwintnych dań, połówka homara i nietknięty szampan patrzyły na nią niczym symbole pogardy, lecz ona się nie zawahała.
Alina wzięła pierwszy talerz, potem kolejny, starannie je układając.
Jej ruchy były pewne i zdecydowane, jakby nie była to upokarzająca czynność, lecz zwykły gest codzienności.
Za nią ktoś wyszeptał: „Wygląda na przyzwyczajoną do pracy w kuchni. Tak, te kobiety nie są stworzone do tańca.” Inny dodał prześmiewczy komentarz.
Każde słowo ją dotykało, lecz pozostawała w milczeniu. Twarz miała spokojną, spojrzenie stałe.
I choć czuła ból w sercu, zachowywała się tak, jakby nic jej nie mogło złamać.
Znała prawdę. Wiedziała, że wkrótce jej mąż przyjdzie i wtedy wszystko się zmieni.
Ci ludzie, którzy teraz patrzyli na nią jak na służącą, zostaną zmuszeni do spuszczenia wzroku.
Do tego czasu postanowiła znosić tę próbę.
Gdy skończyła układać talerze, Alina otarła ręce ręcznikiem.
Dookoła wciąż słychać było szepty i chichoty, lecz ona pozwoliła sobie na lekki uśmiech.
Ten uśmiech dezorientował niektórych gości: spodziewali się upokorzenia, a zobaczyli siłę.
I właśnie to sprawiło, że była ponad każdym, kto próbował ją złamać.
Drzwi sali balowej otworzyły się tak nagle, że muzyka ucichła, a rozmowy natychmiast ustały.
W framudze stanął wysoki mężczyzna w czarnym smokingu, i nawet ci, którzy go nie rozpoznali od razu, wyczuli, jak zmieniła się atmosfera w sali. Jego kroki były pewne, twarz chłodna i skupiona.
To był Aleksandr Wołkow, milioner, właściciel hotelu, w którym odbywał się bal, człowiek, którego nazwisko liczyło się we wszystkich kręgach biznesowych miasta.
Ale tej nocy nie interesowała go polityka ani interesy. Jego wzrok od razu znalazł Alinę, jego żonę.
Stała przed stołem z górą brudnych talerzy, trzymając w ręku kieliszek, jak służąca.
Aleksandr zmarszczył brwi, a goście, zauważając to, poczuli nadchodzącą burzę.
Szybkim krokiem podszedł do niej, ignorując wszystkich wokół.
Talerz, który trzymała, delikatnie zdjął z jej rąk i położył na stole.
„Alina, co to ma znaczyć?” Jego głos był stanowczy, jak uderzenie młotka.
Sala zamilkła w tak gęstej ciszy, że ktoś się zakłopotany odkaszlał.
Goście zamarli, wymieniając spojrzenia. Niektórzy w końcu zrozumieli, przed kim stoją.
Szept przeszedł przez salę niczym szelest wiatru: „Żona Wołkowa? Niemożliwe. Ale tylko myła naczynia. Boże, cośmy zrobili?” Aleksandr przesuwał wzrokiem po sali lodowato. Nikt nie odważył się odpowiedzieć. Nikt nie spotkał jego spojrzenia.
Tylko gospodyni wieczoru, dama w perłach, zebrała całą swoją arogancję i zrobiła krok do przodu, lecz głos jej drżał: „Ja… nie wiedziałam. Przepraszam. Myślałam, że to służąca.”
Te słowa tylko podniosły napięcie. Aleksandr zacisnął usta i, zwracając się do żony, powoli zdjął marynarkę.
Nałożył ją na jej ramiona, jakby chronił ją przed spojrzeniami i obelgami innych. Gest był prosty, lecz zawierał wszystko: ochronę, uznanie i dumę.
„Zapamiętajcie”, wypowiedział głośno, a nawet w najdalszych zakątkach sali wszyscy usłyszeli: „To jest moja żona. A kto odważył się ją upokorzyć, upokorzył mnie.”
Sala zaniemówiła. Niektórzy zawstydzeni opuścili kieliszki, inni odwrócili wzrok, a niektórzy zbledli ze strachu. To oni śmiali się najgłośniej ze wszystkich.
Muzycy siedzieli z instrumentami w dłoniach, lecz nikt nie odważył się grać ponownie. Aleksandr zrobił krok do przodu, nie puszczając ręki Aliny.
„Ten bal”, kontynuował, „zorganizowałem dla przyjaciół i partnerów. Ale jeśli moja żona tu czuje się obca, to wy nie jesteście ani przyjaciółmi, ani partnerami.”
Te słowa uderzyły silniej niż jakiekolwiek groźby.
Kto minutę wcześniej był dumny ze swojej pozycji, teraz czuł się upokorzony.
Gospodyni wieczoru stała tam blada, nie wiedząc, gdzie spojrzeć.
Alina podniosła wzrok ku mężowi. W jej oczach lśniła wdzięczność, ale i spokój. Wyglądało na to, że wie, że tak właśnie wszystko musi się zakończyć.
Uśmiechnęła się delikatnie, bez gniewu, a ten uśmiech był silniejszy niż jakiekolwiek oskarżenie.
Aleksandr mocniej objął ją w talii i razem ruszyli na środek sali.
Nikt nie odważył się ich powstrzymać, nikt nie odezwał się słowem. Wszyscy milczeli, rozumiejąc, że ten wieczór stał się dla nich lekcją. Muzyka powróciła, lecz atmosfera była już zmieniona.
Ludzie patrzyli na Alinę inaczej, nie jak na obcą, lecz jak na kobietę, której godność przewyższała ich blask i perły.
I wszyscy rozumieli: teraz zapamiętają ją na zawsze.
