Charles i Rose od ponad pięćdziesięciu lat budują wspólne życie: wychowują dzieci, dzielą marzenia i wspólnie stawiają czoła wzlotom i upadkom.
Ale gdy oboje mieli po siedemdziesiątce, Rose zaczęła czuć się nieswojo.
Uważała, że przez całe życie troszczyła się o innych i pragnęła poczucia niezależności, którego nigdy w pełni nie zaznała.
Drobne nieporozumienia stopniowo przerodziły się w poważne nieporozumienia, a Rose poczuła się zignorowana. Dlatego podjęła bolesną decyzję o poproszeniu Charlesa o rozwód.
Chociaż Karol był smutny, uszanował jej życzenia. W głębi duszy wierzył, że miłość czasami oznacza odpuszczenie.
Po rozwodzie, jako gest życzliwości, ich prawnik rodzinny zaprosił ich na kolację do ulubionej restauracji.
Aby pokazać, że nadal mu zależy, Charles delikatnie przyciemnił światła – pamiętając o jej wrażliwości na jaskrawe światło – i zamówił dla niej lekką sałatkę, wiedząc, że woli zdrowe posiłki.
