Kiedy otworzyłem drzwi, to co zobaczyłem zamarło – nie ze strachu, a ze szczerego zaskoczenia.

W pokoju walały się notatniki, kolorowe markery, wydrukowane zdjęcia i ręcznie zapisane strony, pokrywające podłogę.

Moja córka i Noah klęczeli obok dużej tablicy wypełnionej rysunkami, notatkami i strzałkami łączącymi pomysły, podczas gdy na pobliskim laptopie wyświetlał się wstrzymany pokaz slajdów.

Oboje spojrzeli w górę zaskoczeni, ale nie było w nich śladu tajemnicy – ​​tylko głębokie skupienie.

Gdy podszedłem bliżej, moją uwagę przykuły znajome obrazy: uśmiechnięte zdjęcie mojego ojca, migawki z parku w naszej okolicy i ręcznie napisany tytuł: „Dzień wspólnego czytania”. Powoli zaczęło mi się wydawać, że nic tu nie jest ukryte; wszystko zostało starannie zaprojektowane.

Wyjaśnili, że planują projekt wolontariatu w lokalnym ośrodku społecznościowym — organizują sesje czytania dla młodszych dzieci i mają nadzieję, że uda im się zaprosić mojego ojca, a jej dziadka, do wzięcia w nich udziału.

Od czasu niedawnej choroby stał się bardziej cichy i zniechęcony, dlatego chcieli dać mu coś, na co mógłby czekać z poczuciem celu i radością.

KONTYNUUJ CZYTANIE NA NASTĘPNEJ STRONIE 🥰💕