„Detektyw Green” – przedstawiła się.
Usiadła i powiedziała: „Do nikogo jeszcze nie dzwonimy. Ani do twoich rodziców, ani do twojego brata, ani do twojej siostry”.
„Moja siostra?” powtórzyłem.
Green nie zareagował. „Najpierw zweryfikujemy roszczenie szpitala”.
Kazała mi ręcznie wyszukać numer szpitala, a nie w kontaktach. „Zadzwoń na główną linię County General”.
Tak zrobiłem. Mój palec zawisł w powietrzu, zanim nacisnąłem „Zadzwoń”, jakby telefon miał mnie ugryźć.
Odebrała recepcjonistka. Starałem się mówić spokojnie.
„Cześć, próbuję zlokalizować pacjenta. Mark Wilson.”
Pauza. Kliknięcia klawiatury.
„Przykro mi, proszę pani” – powiedziała łagodnie. „Nie mamy nikogo o takim nazwisku na naszym oddziale ratunkowym”.
Najpierw poczułem ulgę, potem wściekłość.
Green skinął głową. „Teraz pieniądze. Te dane konta nie są przypadkowe. Ktoś albo cię zna, albo wie o twojej rodzinie wystarczająco dużo, żeby brzmiało to przekonująco”.
Zaproponowała plan.
„Prowadzimy kontrolowaną odpowiedź. Odpowiadasz na SMS-a, jakbyś współpracował. Nie wysyłasz pieniędzy. Nic nie klikasz. Tylko zadajesz pytania i pozwalasz im się ujawnić”.
Żołądek mi się przewrócił. „Chcesz, żebym się przyłączył?”
„Pod naszym okiem” – powiedziała. „To bezpieczniejsze, niż gdybyś później robił to sam”.
Skinęłam głową, bo coś we mnie ustąpiło miejsca skupieniu, a nie strachowi.
Green dyktował. Wpisałem:
Mogę to przesłać. Jaki szpital? Która sala? Kto to jest lekarz?
Czekaliśmy.
Pięć minut. Dziesięć minut.
Wtedy mój telefon zawibrował.
Przestań pytać. Po prostu wyślij. On cierpi.
Brak szpitala. Brak lekarza. Brak miejsca.
Oczy Greena wyostrzyły się. „Dobrze. To potwierdza, że nie chodzi o twojego brata. Chodzi o kontrolowanie cię”.
Pochyliła się do przodu. „Teraz poproś o coś, czemu nie będą mogli się oprzeć – coś, co stworzy za tobą ślad”.
Wpisałem:
Jestem w banku. Potrzebują pełnego imienia i nazwiska właściciela konta, żeby wysłać przelew. Co to jest?
Mijały sekundy.
Wtedy odpowiedź była jak policzek:
Emily Wilson. A teraz wyślij.
Moje płuca zapomniały jak działać.
Emily. Moja siostra. „Dziecko” moich rodziców.
Green nie wyglądała na zaskoczoną. Wyglądała na zadowoloną, niczym brakujący element układanki, który w końcu wskoczył na swoje miejsce.
„Teraz coś mamy” – powiedziała.
Ramirez pochylił się i zaczął czytać. „Tak ma na imię twoja siostra”.
Green skinął głową. „Następny krok: sprawdź, czy to konto rzeczywiście należy do niej, czy ktoś posługuje się jej nazwiskiem. Tak czy inaczej, sprawdzimy, czy twój brat ma zapewnione bezpieczeństwo”.
Dwanaście minut później dojechaliśmy pod dom moich rodziców – te same żywopłoty, ta sama flaga na ganku, ten sam schludny mały świat zbudowany na udawania.
Za nami zaparkowane są dwa krążowniki.
Ramirez kazał mi zostać w samochodzie.
Patrzyłem jak pukają.
Moja matka szybko otworzyła drzwi – jakby czekała.
I był Mark.
Żywy. Bez bandaży. Trzymający kubek. Wyglądający na zirytowanego, nie umierającego.
Nawet z samochodu widziałem, jak twarz mojej matki zmienia się na widok mundurów. Próbowała się uśmiechnąć, ale jej się nie udało.
Policjanci przemówili. Ręce mojej matki zadrżały. Mark zmarszczył brwi.
Wtedy na korytarzu pojawiła się Emily, wyglądając jak dziecko przyłapane na kradzieży ciasteczek.
Ramirez wrócił do samochodu. „Twojego brata nie ma w szpitalu”.
„Wiem” – powiedziałem cicho.
Następnie wrócił Green z zaciętą miną. „Potrzebujemy cię w środku. Będziemy zadawać pytania w twojej obecności”.
Część mnie chciała uciekać.
Inna część chciała w końcu przestać udawać, że to normalne.
Wysiadłam z samochodu i weszłam na gank, podczas gdy głos mojej matki w środku już układał historię – szybko, drżąco, wyćwiczoną – zanim jeszcze ktokolwiek zdążył ją o cokolwiek oskarżyć.
Część 3 — Spowiedź
W środku wszystko wyglądało tak samo jak zawsze: oprawione zdjęcia rodzinne ustawione w rzędzie niczym w starannie urządzonym muzeum, idealnie złożone koce, intensywny zapach cytrynowego środka czyszczącego.
Jednak w pomieszczeniu, w którym przebywali mundurzy, atmosfera wydawała się cięższa — jakby nadeszły konsekwencje, których ściany nie mogły zignorować.
Detektyw Green mówił spokojnie.
„Badamy próbę oszustwa elektronicznego z wykorzystaniem fałszywych połączeń podszywających się pod Państwa numery telefonów. W rozmowie telefonicznej podano, że Mark Wilson przebywa na oddziale ratunkowym i zażądano 20 tysięcy dolarów”.
Moja mama zaśmiała się za szybko. „To śmieszne! Mark był tuż obok”.
Mark uniósł kubek jak dowód. „Tak. Nic mi nie jest.”
Emily stała sztywno, a pod oczami miała rozmazany tusz do rzęs.
Mój ojciec próbował przejąć inicjatywę. „Panie oficerze, nic nie wiemy o…”
Green uniósł dłoń – uprzejmie, stanowczo. „Mamy rejestr połączeń, fałszywy numer i SMS-a z instrukcjami przelewu. Mamy też odpowiedź identyfikującą właścicielkę konta jako Emily Wilson”.
Emily wzdrygnęła się.
Moja matka rzuciła się w jej stronę. „Emily?”
Mój ojciec natychmiast zareagował. „Każdy mógłby wpisać jej imię”.
Green skinął głową. „Prawda. Właśnie dlatego weryfikujemy konto. Ale zapytam wprost: czy ktoś z was kontaktował się z Olivią wczoraj wieczorem z prośbą o pieniądze?”
Twarz mojej matki wykrzywiła się w drżącej szczerości. „Nie dzwoniliśmy do niej. Przysięgam”.
KONTYNUUJ CZYTANIE NA NASTĘPNEJ STRONIE 🥰💕
