W noc narodzin mojego syna byłam bliżej śmierci niż kiedykolwiek wcześniej, choć wtedy jeszcze tego do końca nie rozumiałam. Skurcze zaczęły się od typowych bólów, na które każda przyszła matka powinna się przygotować, ale szybko przerodziły się w coś o wiele bardziej przerażającego. Godziny przerodziły się w fale bólu, wyczerpania i strachu. Czułam, jakby moje ciało się rozpadało, a każdy oddech stawał się męką. Gdy pojawiały się komplikacje, lekarze wchodzili i wychodzili z sali z naglącymi głosami i poważnymi minami. Pamiętam, jak kurczowo trzymałam się poręczy łóżka, modląc się w duchu i błagając, żeby moje ciało wytrzymało jeszcze trochę. Kiedy mój syn w końcu się urodził, byłam ledwo przytomna, gdzieś pomiędzy ulgą a przerażeniem. Zamiast przepełnienia radością, zabrano mnie na salę pooperacyjną, słabą, zdezorientowaną i niepewną, czy przeżyję noc. Przez dziesięć długich dni leżałam na szpitalnym łóżku, otoczona maszynami, lekami i sterylnymi, białymi ścianami. Moja rodzina mieszkała godziny drogi ode mnie i nie mogła nas często odwiedzać. Mój mąż wyjechał służbowo za granicę i nie mógł natychmiast wrócić. Byłam kompletnie wyczerpana, zarówno fizycznie, jak i psychicznie, i czułam się bardziej samotna niż kiedykolwiek. Cisza w tym pokoju była głośniejsza niż jakikolwiek dźwięk, ogarniając mnie niczym druga choroba.
W ciągu dnia lekarze i pielęgniarki przychodzili i odchodzili, sprawdzając parametry życiowe, regulując kroplówki i dodając otuchy, zanim pobiegli do następnego pacjenta. Wszyscy byli przyjaźni, ale wszyscy byli bardzo zajęci. Jednak w nocy szpital się zmieniał. Korytarze cichły, kroki stawały się bardziej dyskretne, a świetlówki przygasały do bladego blasku. W tych godzinach, gdy strach był najsilniejszy, a samotność nie do zniesienia, ktoś zapukał. Cicho. Niemal niepewnie. Pielęgniarka ostrożnie weszła, jakby nie chciała zakłócić mojego niestabilnego stanu. Miała ciepłe spojrzenie i spokojny uśmiech, który natychmiast złagodził napięcie w mojej piersi. Czasami siadała przy moim łóżku i delikatnie opowiadała mi o życiu codziennym – o pogodzie, swoim oddziale, o tym, jak czuje się mój syn. Innymi nocami siedziała tam w milczeniu i dawała mi przestrzeń, podczas gdy łzy nagle spływały mi po policzkach. Nigdy mnie nie naciskała. Nigdy nie kazała mi być silną. Nigdy nie minimalizowała mojego strachu. Słuchała, kiwała głową i po prostu pozwalała mi być sobą: załamaną, wyczerpaną i przestraszoną. Co najważniejsze, zawsze przynosiła wieści z oddziału intensywnej terapii noworodków. Drobne aktualizacje. Równomierne bicie serca. Dobre odżywianie. Nieznaczną poprawę. Każdy szczegół był jak tlen. I jakoś ta wiadomość dawała nadzieję, a nie przytłaczała. Nigdy nie poznałam jej imienia. Nigdy nie została na tyle długo, żeby zapytać. Ale w takich chwilach była jedynym wsparciem w świecie, który się rozpadł.
