W wieku 54 lat zamieszkałam z mężczyzną, którego znałam zaledwie od kilku miesięcy, aby nie niepokoić córki, ale wkrótce przydarzyło mi się coś strasznego i bardzo tego żałowałam

Mam 54 lata. Zawsze myślałem, że w tym wieku człowiek wie, jak oceniać ludzi. Okazuje się, że nie.

Mieszkałam z córką i zięciem. Byli mili i troskliwi, ale zawsze czułam, że im przeszkadzam. Młodzi ludzie potrzebują swojej przestrzeni. Nigdy nie mówili, że im przeszkadzam, ale ja to czułam. Chciałam odejść z gracją, nie czekając, aż ktoś powie to na głos.

Koleżanka mi go przedstawiła. Powiedziała: „Mam brata. Pasowałbyś do siebie”. Zaśmiałam się. Jakie randki są możliwe po pięćdziesiątce? Ale i tak się spotkaliśmy. Spacer, pogawędka, potem kawa. Nic specjalnego – i właśnie to mi się w nim podobało. Spokojny, bez wielkich słów, bez obietnic. Myślałam, że z nim będzie prosto i cicho.

Zaczęliśmy się spotykać. W dojrzały sposób.

Gotował obiad, odbierał mnie po pracy, oglądaliśmy telewizję, wieczorami chodziliśmy na spacery. Żadnej namiętności, żadnego dramatu. Myślałam, że to normalny związek w naszym wieku.

Kilka miesięcy później zaproponował wyprowadzkę. Długo się nad tym zastanawiałam, ale uznałam, że to właściwa decyzja. Moja córka będzie miała wolność, a ja będę miała własne życie. Spakowałam rzeczy, uśmiechnęłam się i powiedziałam, że wszystko w porządku. Chociaż w głębi duszy czułam niepokój.

Na początku wszystko było rzeczywiście spokojne. Razem urządzaliśmy dom, chodziliśmy na zakupy i dzieliliśmy się obowiązkami. Był uważny. Odprężyłam się.

A potem zaczęły się dziać małe rzeczy. Włączyłem muzykę – skrzywił się. Kupiłem inny chleb – westchnął. Postawiłem kubek nie tam, gdzie trzeba – skomentował. Nie sprzeciwiłem się. Pomyślałem: każdy ma swoje nawyki.

KONTYNUUJ CZYTANIE NA NASTĘPNEJ STRONIE 🥰💕