Znasz to uczucie?
Kiedy twój mózg widzi coś długiego, ciemnego, wijącego się przez trawę,
I od razu szepcze:
“Wąż.”
Dokładnie to samo przydarzyło mi się wczoraj w południe.
Wszedłem do ogrodu z kawą w ręku, gotowy cieszyć się spokojnym porannym słońcem…
Potem go zobaczyłem.
Skręcony, otulający kształt wijący się przez trawnik.
Nieruchome. Ciche. Zbyt idealne, by mogło być naturalne.
Moja pierwsza myśl?
„Kto tu zostawił linę?”Mój drugi?
„O nie. To nie lina. To żyje.”Z bijącym sercem sięgnęłam po telefon.
Zrobiłem niestabilne zdjęcie.
Zrobił krok naprzód.
Następnie-
Krzyczałem.
Ponieważ to nie był wąż.
To nie była lina.
To było coś o wiele dziwniejszego.
Co naprawdę widziałem:
Co naprawdę widziałem: łańcuch żywych gąsienicGdy pochyliłem się do przodu i wstrzymałem oddech, „lina” zaczęła się poruszać.
Nie czołgaj się jak wąż.
Ale pulsujące. Pełzające.
Powolna, falująca fala małych nóg i delikatnych ciał poruszających się w idealnej synchronizacji.
Policzyłem je później.
150 gąsienic.Być może więcej.
Szli ciasną kolumną, jeden za drugim, każdy za poprzednim, tworząc żywy łańcuch długi na ponad sześćdziesiąt centymetrów.
